HELLO GOODBYE MEXICO

HELLO GOODBYE MEXICO

Het zit er weer op wij laten Mexico achter ons. Ik heb ondertussen een kruiwagenhouding van het continu lopen met een dagrugzak. Hebben wij alles gezien? Nee, dat kan ook niet. Zijn er nog zaken die we zouden willen zien, zeker. Palangue, Merida, Cooper Canyon, zwemmen met een walvishaai als het er het seizoen voor was, net als de schildpadden. Natuur heeft hier nog zoveel te bieden. Het land is qua oppervlakte 1/5 van heel Europa. Groter dan; de Benelux/Frankrijk/Spanje/Portugal/Italië samen. Maar we gaan niet snel twee keer naar hetzelfde land, of het moet Spanje zijn of elders in Europa, in de wereld is nog zoveel te zien. Was het geslaagd? Zeker wel, hoewel niet het mooiste land dat wij ooit bezocht hebben.

De Mexicanen zijn vriendelijk en op plaatsen erg vriendelijk. Dit zeg ik vanuit het zeer beperkte perspectief van wat wij gezien hebben en dat geldt voor alles hierna. 47% leeft in armoede, dat zie je zelfs in de kerken terug wanneer de klokken geluid worden, die lijken van ijzer. De inkomens ongelijkheid is erg groot. Loop je ’s avonds door de straten en je kunt een blik in de huizen werpen zie je een kale woonkamer waar de TV de enige luxe lijkt te zijn. Als je voor de schoonmaakster $100 achterlaat (€ 5,00) dan is dat voor die dame een reuze bedrag.

Voor wie denkt dat alle Mexicanen er als Lee van Cleef uitzien (ik ben van de cowboy periode) heeft het volledig mis. Charles Bronson komt eerder hoewel ik vergelijkbare lichamen ook weer erg weinig gezien heb. Mensen zijn overwegend gezet tot dik wat de zoetigheid in alle voeding niet doet verbazen. Net als de vele liters Coca Cola die worden aangeboden, in flessen tot 2,5 liter. Maar het lijken geen luie mensen iedereen werkt, vooral in de kleine nering en straathandel. Er wordt gebedeld ja, zoals al eerder beschreven maar met behoud van eigenwaarde zover als dat in die staat van leven kan. En homoseksualiteit in de vorm van gehand lopen wordt zonder vorm van protest getolereerd.

Overal klinkt muziek, harde muziek, bij winkels, restaurants en cafés. Misschien komt het door de tijd. Het is de periode van Dia de los Muertos. Het eten is, in tegenstelling tot het algemene heersende idee, niet bijzonder. En wij hebben diverse soorten van restaurants bezocht. Als je van veel vlees houdt ben je hier op je plek.

Het land is schoon maar nu wij in Tuxtla Gutierrez zijn is dat minder. Er zijn veel mooie muurschilderingen aangebracht met graffiti. Wat in andere steden leek te ontbreken is de door hormoon gedreven pubers aangebrachte geurvlaggen. Hier in Tuxtla is ook dat helaas anders. De wegen en trottoirs zitten, in heel Mexico, vol kuilen, gaten en bulten. Op het trottoir is dat soms levens gevaarlijk. Maar de steden zijn bezet met goed onderhouden bomen en parken voor zo’n warm land. Het is groen net als buiten de steden. Mexico heeft veel natuur en de dieren een kleine kritische-afstand wat naar mijn menig duid op een diervriendelijke opstelling van de Mexicanen.

Mexicanen zijn niet bang van kleurtjes. Huizen zijn bij voorkeur vrolijk geschilderd, soms met meerdere kleuren. De attributen die worden aangeboden is één zee van kleuren. Voeg daar gevel vullende schreeuwende reclames aan toe en iedere autist wordt hier gillend gek.

Verkeersregels heb ik niet kunnen ontrafelen. Rechts voorrang? Rechtdoor op dezelfde weg ook……..misschien? Voetgangersoversteekplaats? Met lopen, in de bus en met de taxi is wel zo’n beetje alles gezien maar het blijft een raadsel. Het lijkt meer op een soort van opportunisme. Rij jij harder? Ga dan maar eerst. Is jouw straat breder, dan wacht ik even. Ben jij toerist, dan mag je oversteken maar dan moet je al wel een flink stuk op de weg staan. Verkeersdrempels zijn er te-over en lijken op verdedigingswerken. Dien ten gevolgen worden zij met respect genomen. Er wordt gereden zoals er in Nederland gefietst wordt. Er zijn regels maar alles zigzagt door elkaar. En de weggebruiker blijf onder alle omstandigheden kalm. Er heerst GEEN chaos en er is geen ongeluk gezien. Overgeorganiseerd Nederland lijkt hier een lesje te kunnen leren. Hoewel………….in alle openbare ruimtes waar sprake is van één lokaal met één in- annex uitgang, hangt wel een bordje “Ruta de evacuacion” met pijl in de onoverkomelijke richting vanwaar je net bent binnen gestapt.

Overal op straat kom je politie tegen èn de Guardia Civil, zwaar bewapend in zwarte kledij met helm en monddoekje. Zij rijden door de straten met voortdurend zwaailicht in pick-up trucs met in de bak twee of meer manschappen. Onderweg in de bus tref je road blocs met een schuttersputje van zandzakken en de zwaarbewapende militair daarin. Intimideren? Nee, totaal niet maar het is niet wat wij gewend zijn. En indien nodig zijn zij goed benaderbaar maar niet voor een foto.

Van de aanvankelijke angst voor Mexico door verhalen en nieuwsberichten hebben wij geen enkele last meer. Geraadpleegde reizigers door dit land hadden dit al gemeld en de eerste schroom doen verdwijnen. Maar nu met eigen ogen lijkt het volmaakt veilig. Dan hebben wij de oranje en rood aangemerkte delen van het land wel overgeslagen natuurlijk èn je moet niet naïef zijn.

Tijdens mijn periode als fietsgids heb ik veel Amerikanen meegemaakt die met verwondering naar de oude cultuur in Europa keken. Soms kwam de uitspraak “jullie geschiedenis is zoveel ouder dan het onze”, dit sprak ik altijd tegen met de woorden. “Hij is net zo oud als die van jullie, maar je had eerder moeten beginnen met schrijven”. Dat is iets wat de Mexicanen vreemd is. Zij zijn zich bijzonder bewust van hun verleden en de rijkdom daarvan. Met zichtbare trots spreken zij de Maya namen van steden, straten en wijken uit. De Maya taal is nog springlevend en wordt door circa 4 tot 6 miljoen mensen dagelijks gesproken. En juist daarin is het land bijzonder rijk.