DE REIS NAAR PUEBLA

DE REIS NAAR PUEBLA

De laatste lange rit naar CDMX wordt opgedeeld in twee stukken met een stop in Puebla. Dat spaart ons een dagtocht vanuit CDMX naar Peubla en de veel geroemde plaats wordt toch al gepasseerd. Twee overnachtingen, meer is niet mogelijk om op maandag het vliegtuig naar huis te kunnen nemen. Ook nu weer een ADO bus met dezelfde gemakken als eerder omschreven.

De rit is afwisselend qua landschap en qua flora. Het begin is veel klimmen, voor de bus gelukkig, en gaat door bebost gebied. Op hoogte wordt genoten van enorme vergezichten zoals je die in Nederland niet kent. Dit mede omdat de bergen hier boven de aardse kromming uitsteken. De bergen zijn steil en alles is groen. Loofbomen staan behangen met draperieën verdeeld door het woud. Weinig bebouwing en wat er is mag haast de naam van huis niet dragen.

Dan neemt de begroeiing van bomen iets af en komen de cactussen tevoorschijn. In diverse modellen weliswaar maar meest opvallend zijn wel de kaarsrechte die dik bezaaid de hellingen het aanzien geven van opkomende stoppels op een ongeschoren wielrennersbeen. Dan doet ook hier de diversiteit zijn intrede en komen er dikke boomstammen met een kruin van cactussen bij. Ook de bladvormige cactus die hier uitgroeit tot één grote bol stekelig groen. Je weet wel, die dingen die wij lieflijk in kleien potjes op de vensterbank hebben staan.

Tussen de lichtgroene cactussen laten de loofbomen hun herfstkleuren zien. Hoewel? Net als met de verkeersregels krijg je hier ook geen vat op de seizoenen. Naast herfstkleuren staan andere bomen nog(steeds) in volle bloei. Maar zoals Mexico gek is op kleurtjes zal de natuur dat hier ook wel zijn. Ondertussen komen enkele aardlagen bloot aan het oppervlak in de kleuren groen, roze rood en gewoon zangkleurig of een krijtkust gelijkende rotswand in de verte.

Dan weer hele stukken die zijn blootgesteld aan erosie. Alsof de aarde op plekken in één klap 100 meter naar beneden is gezakt. Langs de randen reiken door erosie gevormde plooien tot de bodem van de verzakking. Okergeel kleuren de randen van de verzakking tussen het groen van de bomen. Dan gaan de bergen over naar rotsformaties met steile hellingen die verticaal naar de toppen steken en het groene woud als een broek van zich aftrekken.

Toch ook hier en daar stukken met weinig begroeiing en dor landschap. Door het gebrek aan een hoogte meter is het onduidelijk of er een verband bestaat met de hoogte. Gedurende de rit worden enkele kleine dorpjes gepasseerd. Met natuurlijk kleuren èn een kerk maar ook kleine tuktuks.

Langzaam gaat het landschap van de inmiddels glooiende groene bergen over naar het vlakke land waar de Yuka zijn intrede doet. Ook bekend vanuit de bloempot thuis reikt hij hier tot vier of vijf meter de lucht in. Aanvankelijk een boomstammetje met zijarmen tot een volledig Yuka-bos. En de stam wordt dik en robuust gelijk een eik. De bekende Yuka van waaruit bij ons thuis één maal per jaar een houterige steel opschiet die weelderig in bloei komt vindt je hier als reuzen terug.

De vlakte wordt grotendeels in beslag genomen door landbouw. De stad Puebla naderend is dat niet vreemd. Er moet tenslotte gegeten worden. Boven het landschap zweven arenden en gieren, ook die zijn opzoek naar eten al zal hun focus niet op mais en bonen liggen.

Een paar kleine kuddes met schapen of geiten al dan niet begeleid door een Goatboy of een ezel. Tijdens één van mijn fietstochten met Amerikanen wist één van hen te vertellen dat men in sommige landen ezels of lama’s laat opgroeien met schapen. Deze nemen dan de bescherming van de kudde op zich. Dat moeten wij in Nederland nog leren, laten wij eens beginnen met een paar honden.

Wij hier in Mexico daarentegen storten ons in de file. Weer een teken dat de stad nadert.