VAN TUXTLA NAAR OAXACA

VAN TUXTLA NAAR OAXACA

We nemen de nachtbus naar Oaxaca een onuitsprekelijke naam; oWàhàkà met de klemtoon op hà en de O een beetje met de W laten versmelten. Lijkt nu gemakkelijk maar ik heb er erg op moeten oefenen. De bus is comfortabel en voorziet in een redelijke nachtrust. Als deconditie van de weg buiten beschouwing wordt gelaten die de bus soms doet schudden en rammelen. De onbehouwen buurman voor ons gooit met te luide muziek, luide telefoongesprekken, veelvuldig toiletbezoek waarbij hij het omvangrijke lijf botsend en stotend door het gangpad beukt, ook wat roet in het eten. Met oordoppen in en een filmpje is negeren van dit gedrag geen kunst meer, vermoeidheid doet de rest. Door de nachtelijke tocht is van het landschap niets te zien. Maar tijdens het ochtend gloren zijn door de kieren van de gesloten gordijnen flarden van een mooi landschap te zien.

In Oaxaca is het hotel eenvoudig met de bus te bereiken onder verbaasde blikken van medepassagiers als wij bepakt en bezakt de iet wat te kleine bus voor dit transport betreden. Het hotel is een oase van rust en verleidt voor het eerst tot het maken van foto’s van het verblijf. We zijn vroeg maar na de nodige plichtplegingen mag de kamer direct betrokken worden met uitzicht op tuin en zwembad.

Tijd genoeg om het historisch centrum van Oaxaca te verkennen. Het is een erg leuke stad. Veel restaurantjes, barretjes, galerietjes en de onvermijdelijke straathandel. Alles nog volop in het feestkleed gehuld is het samen met de talloze toeristen gezellig rondlopen. Historische gebouwen in diverse kleuren en condities, grote kerken en verkeersluwe zone versterkt het gevoel van welbehagen. Ondanks de toeristische druk blijven de Mexicanen de vriendelijkheid zelve.

Het beperken van suiker inname in dit land is erg moeilijk, rede waarom wij ons overgeven aan het nuttigen van gebak dat er bijzonder aantrekkelijk uitziet. Voor de kenners; het doet denken aan het gebak van Sabor in antiek Altea in Spanje. En de smaak is gelijk hetzelfde. Daar kunnen De Wijn en Buter niet aan tippen.

Uber, waar wij veelvuldig gebruik van maken, is in deze stad niet de meest voor de hand liggende wijze van vervoer. Een echte taxi brengt ons dan ook ’s avonds huiswaarts. Gezellige kerel van 30 jaar die zijn Engels met ons oefent en openhartig verteld dat zijn relatie is verbroken omdat zijn vriendin vreemd ging. Misschien helemaal niet interessant om te delen maar deze openhartigheid in een land waar je enig macho gedrag zou verwachten is opvallend en geeft tevens de gemoedelijke sfeer van het gesprek aan. Hij woont nog thuis met moeder en zusje zoals dat inmiddels in Nederland ook gebruikelijk is.

Dit korte stukje geeft mij direct de gelegenheid iedereen te bedanken die belangstelling toont voor de foto’s en het verslag. Wij kunnen volgen hoeveel hits er op deze blog zijn per geschreven stuk. Soms wel 83!! Dat vinden wij natuurlijk erg leuk en nog leuker als er wat commentaar komt. En dat hoeft bepaald niet altijd, of juist liever niet, lovend te zijn. Jean Damad (hij houdt zich nu even rustig) kan vaak treffend uit de hoek komen en laat ons met een schaterlach achter. Speciaal voor Henk en Ria en alle andere ook een foto waar ik opsta om te bewijzen dat ik mee ben naar Mexico.