Eerste dag Mexico City (CDMX)

EERSTE DAG MEXICO CITY (CDMX)

Ondanks dat er tijdens de vlucht niet tot nauwelijks is geslapen hebben wij een slechte nachtrust. De jetlag zal nog enkel nachten aanhouden, dat zijn wij niet gewend. Maar dat mag de pret niet drukken.

De eerste dag bestaat voornamelijk uit opzoek naar een OV-card, een simcard voor de broodnodige data en het verkennen van de stad. Althans, binnen een radius van 5 kilometer. CDMX heeft 25 miljoen inwoners, dat is niet zomaar bekeken. En die stad is schoon, misschien komt dat wel omdat de vuilnisophaal dienst een soort ZZP’ers lijken te zijn. Afval wordt bij een stop direct gescheiden. Een vuilniswagen is rondom behangen met zakken gesorteerd afval en op het dak wordt het karton opgeslagen. Wat IN de vuilniswagen terecht komt zal echt de moeite niet meer zijn.

De mensen zijn qua fysiek overwegend kort en gedrongen met een korte nek en rond hoofd, ik voel mij een reus. Maar allemaal zijn zij vriendelijke, behulpzaam en verschillig, betrokken bij elkaar dus. Op gestelde vragen aan een willekeurig persoon op straat krijg je altijd antwoord ondanks de taalbarrière. In een wiebelende bus krijgt een oude dame, die wankelend haar waren tracht te slijten aan de passagiers, van verschillende kanten een steuntje in de rug. Later tijdens ons ontbijt in een kleine toko komen tijdens ons bezoek twee zwervers om beurten om water vragen en worden daarin voorzien. Dit gebeuren betekend wat mij betreft dat het adres als zodanig bekend is. De armoede is groot in Mexico en het inkomensverschil enorm. Dat zie je in het straatbeeld. Mexico is derhalve een “maak” economie vanwege de lage lonen. En bij geboden diensten wordt een tip verwacht.

Onze AirBnB ligt in het centrum met wolkenkrabbers op steenworpafstand. In het oude centrum staan de prachtige oude gebouwen. Daarbuiten is de bebouwing vaak arenmoedig behoudens de van oudsher betere wijken. Maar ongeacht de status van het onroerend goed, de straten zijn gevuld met stalletjes of kleedjes met een uitgebreid aanbod van food en non-food. Hier en daar aangeprijsd door schreeuwende kooplieden. Het aanbod is zeer divers gedurende de eerste vijftig kraampjes, de overige duizend zijn “me too”. Bij het beeld van dit aanbod zijn de Markthallen in Beverwijk een slap aftreksel. In gesprek met een kunstenaar later wordt duidelijk dat al deze mensen een licentie hebben. De kunstenaar betaalde bijvoorbeeld voor één jaar elke zaterdag M$600, circa €30,00. Naast de kleine nering tref je veel straatmuzikanten, van orgeltjes waar je na een kwartiertje horendol van wordt, tot blinde zangers die zich een wegbannend door de stadse drukte iedereen gek maken met hun geluid. En laat ik nu altijd gedacht hebben dat bij blinden het gehoor zich ontwikkeld.

Het OV is prima en komt in verschillende verschijningsvormen tevoorschijn. Trein, bus, metro, metrobus. Het ritme is snel en de wachttijden dus kort. Tijdens de spits zit je wel als sardientjes in een blik opeengepakt. Daarom, als de ruimte het toelaat is er met een roze gemarkeerde, gescheiden vrouwen afdeling. Desgewenst mogen de vrouwen wel in de gemengde afdeling zonder dat dit een vrijbrief is voor ongewenst gedrag. Roken lijkt nergens toegestaan en ook op straat zie je niemand roken. Toch tref je dan ineens op een plek peuken aan op straat. De Mexicanen zijn gek van honden. En niet de kleintjes maar een redelijk formaat en er wordt niet geblaft. Bij de horeca staan altijd bakjes met water buiten. De hondenuitlaatservice is een veelvoorkomend verdienmodel.

Bij het verkennen van de stad hoort een bezoek aan de Kathedraal (de naam is te lang om te noemen zelfs nadat ik dit schrijf hoewel het nu niet veel meer scheelt) op het Palacio Nacional. Mooie grote Kathedraal met de voor dit soort landen, bekende toeters en bellen. Het plein als zodanig is erg druk en gevuld met grote tenten wat je het zicht ontneemt van de stellige schoonheid ervan. Naast het gebruikelijke aanbod zijn hier een aantal Sjamanen aan het werk die met een bos rokende kruiden al het kwaad en onreine uit het vege lijf doen verdwijnen. Getooid in oorspronkelijke kleding met veel veren en vooral kleurtjes doen zij ook mij geloven dat het zinvol is. Ik beheers mij.

Terwijl Els zich verliest in alle marktkraampjes bezoek ik het Museo de Templo Mayor. Een opgraving van de piramide van Tenochtitlan. Dit markeert het centrum van Mexico en is tevens de navel tot het Universum, volgens de Azteken die dit bouwde. De stad zelf was destijs circa 13 m2 kilometer. Gebouwd op een eiland in het Texcocomeer met een bevolking van 2 tot 4 honderdduizend mensen de modernste stad ter wereld destijds. In de 16^e eeuw is dit gesloopt door Cortez cs zoals de Spaanse overheersing zoveel heeft stuk gemaakt. Maar Cortez’s aanwezigheid heeft hier wel Mexico City doen ontstaan. Aan de restanten is goed te zien dat de Piramide is opgebouwd in verschillende fase tot steeds grotere hoogte. Uiteindelijk iets van 45 meter hoog met een grondoppervlak van 78 bij 83 meter. Op afbeeldingen is te zien wat een enorm complex dit moet zijn geweest ten opzichte van de toenmalige stad. En in die stad toen stonden twee van dergelijke complexen. Montezuma was de koning ten tijde van Cortez. In het museum is een mooie collectie van bijpassende stukken. Naar mijn mening is de kunst van de Azteken en vergelijkbare volkeren niet heel erg aansprekend maar telkens wordt je weer verrast door een stuk van uitzonderlijke schoonheid.

Het wordt avond de slechte nachtrust begint zich te wreken en na het diner zoeken wij het bed op. Het is mooi geweest voor vandaag.