CDMX XOCHIMILO

CDMX XOCHIMILO

Het is maandag en onderzoek leert ons dat de musea gesloten zijn met uitzondering van het Museo Del Arte en het prachtige Postkantoor, beide in hartje stad. Aldus togen wij naar het antieke centrum waar met een ontbijt begonnen werd dat mij nog lang zou heugen.

Aangekomen bij het postkantoor bleek deze, in tegenstelling tot de website, toch ook gesloten en resteons slechts enkele foto’s door kieren en tralies. Museo Del Arte al net zo. Licht aangeschoten maken wij een oversprongbeweging door een galerietje met een overzicht van de lokale kunst in Mexico te bezoeken, kwamen wij toevallig langs en was wel open.

Enige optie is naar Xochimilio te gaan. Een wijk op twee uur rijden met het OV vanaf het centrum maar dan ben je ook ergens voor slechts 80 cent. Xochimilo is het Giethoorn van Mexico alwaar je in veelkleurige bootjes aangestuurd met vaarboom, langs weelderige tuinen wordt gevoerd.

Daar aangekomen worden wij direct door aasgieren besprongen om vooral toch in hun bootje te komen en niet in degene waarvoor wij zijn uitgestapt, maar die liggen dan wel op 2,5 kilometer lopen. Ondanks de rationele argumenten van betrokken personen besluiten wij eerst eigenonderzoek te starten maar komen tot dezelfde conclusie. Dat houdt automatisch in dat gelijk een flink stuk van de wijk bekeken wordt, ook niet verkeerd. En telkens als er een onverwachte bocht is verschijnt toevallig het mannetje van de bushalte die ons de juist weg wijst. Els koopt nog enkele van kleine kraaltjes gefabriceerde vogeltjes voor een onwaarschijnlijk lage prijs, we zijn in de buitenwijken.

Bij de bootjes aangekomen verraad het aantal aangemeerde stuks dat wij in het voorseizoen zijn. Desondanks of juist daarom moet er nog even flink onderhandeld worden over de prijs. Via wankele overstapjes van boot naar boot bewegen wij het vege lijf richting de bijna voorste boot. Een jonge kapitein met 5 meter lange vaarboom volgt ons op de voet.

Varen is altijd leuk. Misschien wel vanwege de voortbeweging zonder lichamelijke inspanning. Inderdaad passeren wij enkele, voor Mexico, aardige tuinen maar het geheel is niet verbluffend en onze kapitein niet bepaald de meest energieke. Misschien was dat anders geweest als hij zijn telefoon had thuisgelaten óf als wij in plaats van één uur voor twee uur rondvaart met drank, versnaperingen en levende muziek gekozen hadden. Maar de tijd is beperkt en Els wil liever niet in het donker de lange thuisreis aanvaarden. Helemaal Zen door het varen ontbreekt mij de (ongewone) drang hier iets van te zeggen. Wel krijg ik op eigenverzoek de vaarboom in handen en ploeter ik wat voort. Via Google Translate krijgt Els de complimenten over mijn verrichtingen. Ik denk daar anders over maar krijg wel respect voor de verrichtingen van alle kapiteins.

We wandelen weer richting onze bushalte en maken een tussenstop voor koffie en toilet. Een (heel) jonge dame neemt de bestelling op en reageert op mijn mimiek bij het horen van Nescafe koffie door met moeder in overleg te gaan. Enkele minuten later komt zij met prima koffie (van de buurman) aanzetten. Els is inmiddels met verontruste berichten over de staat van het toilet weer aangeschoven en is het mijn beurt. Bij de toiletten aangekomen hoor ik een schreeuw vanuit een hoek van het lokaal en zie een wenkende beweging. Éérst moeten er een paar zielige toiletpapiertjes gekocht worden volgens de grote bullebak, voor één dollar. Met een brede smile en uitbundig theater reageer ik op zijn voorstel met de woorden dat je in Nederland daar een half kub toiletpapier voor hebt. Hij wordt zichtbaar verlegen en zoekt met zijn ogen steun bij vaders die meer van mijn leeftijd is, vaders antwoordt “7 peso’s” en overhandigd mij een iets groter stapeltje. Ik haal geld en overhandig 10 peso’s. Er wordt naar wisselgeld gezocht waarop ik daarvoor in de plaats het stapeltje van de bullebak erbij neem, iedereen blij. De twee toiletten zijn bezet en na dik 5 minuten wachten nog steeds. De nood bij mij neemt tot en ik laat mij verleiden tot de uitroep “Héééé Hombres, vamos por favor”, en binnen twee minuten zit IK op het toilet.

Voor de bus terug blijkt het aanbod onoverzichtelijk groot maar worden door een vriendelijke buschauffeur op het juiste spoor gezet. Tijdens het diner voel ik mij niet fijn en ben blij als wij thuis zijn waar de sluizen voor een fikse buikloop worden opengezet.