TULUM PUEBLO EN DE RUINES

TULUM PUEBLO EN DE RUINES

De laatste dag in Cancun en we nemen de ADO-toeristische bus naar Tulum. Daar moet, volgens de beschrijving “de meest gefotografeerde site van Mexico” te zien zijn. De bus is vol en de verwachtingen zijn hoog gespannen. Tamelijk lange rit door eentonig landschap, alleen maar een bosstrook met hier en daar een hotel/resort of nog in aanbouw. Daar aangekomen direct door naar de ruïnes hoewel de winkels een enorme aantrekkingskracht op Els uitoefenen.

De prijzen liggen hier, onder invloed van al het toerisme uit Europa en Amerika, beduidend hoger dan elders. Maar dat is in heel Cancun ook eigenlijk wel het geval. Daarom tasten wij diep in de buidel en los van dat ene supermarktkarretjesmuntje vinden wij daar voldoende valuta voor een toegang. De toegangsweg is lang en biedt aldus voldoende ruimte voor mannen en vrouwen die schreeuwend jouw aandacht en je geld zoeken. Het is goed verzorgd, karretjes rijden af en aan om toeristen wel willend naar de ruïnes te rijden.

De ruïne van Tulum was feitelijk meer een nederzetting, daarom ook veel resten van gewone bewoning. De muur eromheen diende niet alleen ter bescherming tegen overvallers maar tevens om de gewassen tegen de zeewind te beschermen. Het is van een duidelijk andere datum wat zich vooral laat aanzien door de hoeveelheid reliëfs en (ooit) pleisterwerk met afbeeldingen. Alle, nog overeind staande gebouwen zijn niet zo strak opgetrokken als dat wij op andere sites gezien hebben. De site krijgt daardoor een totaal ander aanzien wat door de parkachtige setting nog versterkt wordt. Gooi er dan nog eens honderd leguanen tegenaan en het plaatje is compleet. Voor een lieve duit kun je mee in een bootje om een en ander van over de kliffen heen te bekijken. Wij bedanken. Aan de kust gelegen had Tulum tevens een havenfunctie en een soort van handelspost. In zijn geheel geen verkeerde bezienswaardigheid maar als je zou moeten kiezen had deze niet mijn voorkeur. Ondanks wat er allemaal gezegd is verbleef ik daar veel langer dan Els die zich op een steen gesetteld heeft en geduldig zit te wachten. Onderweg naar de bewuste karretjes krijgen wij een hoosbui over ons heen en raken tot op de draad kletsnat. In de bus gezeten klaart het op.

Tulum zelf is best gezellig. Weer veel winkeltjes en andere kleine nering dus mijn beurt om geduld te betrachten. Terwijl Els uit haar dak gaat maak ik hier en daar wat foto’s en een praatje waaronder met de man van een lederwinkel. En niet zomaar een winkel. Als je er rechtsvoor ingaat kom je er linksvoor weer uit als een heuse cowboy, compleet met laarzen, hoed, riem, holsters en riffel-tas. Foto’s maken is toegestaan en heb ik diezelfde avond nog met de man gedeeld.

We zoeken de bus op, morgen weer een reisdag en de rit is lang en saai. Misschien daarom wel dat de chauffeur constant op zijn mobiel zit en geen vaste koers aanhoudt. Na dit even te hebben aangezien neem ik met Google Translate naast hem op het trapje plaats. Rustig typ ik een boodschap in en overhandig hem dit. Hij neemt er kennis van en is zichtbaar in zijn eer aangetast maar de mobiel komt niet meer tevoorschijn. De boodschap was duidelijk;

“Estimado conductor, ¿piensa en nuestra seguridad?”