LAATSTE RIT DOOR MEXICO

LAATSTE RIT DOOR MEXICO

Eerst nog even een stapje terug naar het vorige verslag waarin ik iets wezenlijks vergeten was. Ik vroeg de gids naar de oorzaak van al die werkende en bedelende oude mensen. Haar verklaring luidde dat iedereen pensioen ontvangt maar dat verveling (en vermoedelijk ook armoede) hen de straat op doen gaan om een extraatje te verdienen en de tijd te doden. Soms ook worden zij door hun kinderen, al dan niet met (zachte) dwang, gemotiveerd tot deze actie. En dan zijn er ook nog die gevallen dat zij voor een opdrachtgever tot verkoop worden aangezet. Kortom het is voor ouderen geen vetpot maar dat is het voor 47% van de bevolking al niet met een uurloon van soms $5. Een singel kan hier rondkomen van een maandbedrag van $1500 wat een uurloon van circa $10 betekent, €0,50.

Het tweede gedeelte van de opgesplitste busrit gaat van start. Comfortabel genesteld in goede stoelen op weg. Het buitengebied van Puebla houdt lang aan met armoedige bouw. Na kilometers komt eerst weer de landbouw en dan de natuur tevoorschijn. Oostenrijks landschap zou ik zeggen. Hier en daar puisterige veldjes met kleine piramides van maisstegels. Eindelijk een tractor, hier geen land voor BBB protesten. Er gebeurt niet veel, alleen één enorme zandafgraving. Zou dit voor het Talavera aardewerk zijn?

En dan in omgekeerde volgorde komt de stad CDMX in zicht. Met langs de weg tientallen restaurantjes of soms wat daar van over is. Stalletjes en kraampjes met eten en goederen. Opvallen op de snelwegen zijn de vrachtwagens. Zonder uitzondering allemaal voorzien van een enorme neus volgestopt met paardenkracht en achter de cabine het tiny house van de chauffeur. De trekkers met opleggers zijn lang, eerrug lang soms. Nog net niet de road trains in Australië. Maar waterwegen en spoorwegen zijn hier zeldzaam bijna alles is hier op wegtransport aangewezen en dat zie je dus terug.

Bij aankomst op de overnachtingsplek treed de stress in bij Els. Ik had uit eigener beweging het eerder gekozen hotel gewijzigd. Rede was de onwetendheid of er een Uber beschikbaar zou zijn (ervaring leerde dat die er niet overal is) en het hotel geen luchthavenshuttle had. Voeg daarbij de ondoenlijke loopafstand tot de luchthaven en ziedaar de uitkomst van mijn diepgravende overwegingen.

Na enige uitwisseling van argumenten waarvan ik u de details zal besparen is voor een ander onderkomen gekozen en……………………..zoals altijd VEEL BETER. Tijdens het afscheid rent een baliemedewerker achter ons aan voor de sleutel. “op de kamer” zegt Els en wij stappen in de taxi. Tsja, laat die sleutel nu op onverklaarbare wijze in mijn broekzak te zitten. Gooien wij hem weg of rijden wij er vandaag of morgen naartoe of langs op weg naar het vliegveld, is de overweging. Besloten wordt gewoon een Uber te bestellen en die als pakketdienst in te zetten. “Ablo Ingles” vraag ik de chauffeuse. No, No, schud zij haar hoofd. Het mimespel dat volgt wekt niet alleen haar lach maar ook haar begrip op en alles kwam goed.

Opzoek naar eten valt de keuze naar een kilometer of wat toch op het eerste. Blijkt een verrassend leuk restaurant volgepakt met kakelende locals. Een associatie met de paella restaurants in Spanje is snel gelegd. Wij voelen ons thuis. Het eten is goed, tenminste nadat de klacht over te droge spareribs van deze Gringo wordt gehonoreerd met een heerlijk Rib Eye. Zal mij benieuwen wat er op de afrekening staat straks na al die schuine blikken maar overigens uitstekende bediening. En ja hoor, een kleine correctie van de Gringo wordt zonder protest gehonoreerd.

Nu de volgende en werkelijk laatste dag heeft Google agenda zich aan de nieuwe tijd aangepast zonder dat dit de bedoeling was. Daardoor is onze vertrektijd niet 12.50 uur zoals de agenda vermeld maar 21.50 uur volgens de tickets van KLM, en lopen wij nu met onze ziel onder de armen de tijd te doden. Omdat het maandag is zijn weer alle musea gesloten. We zien weer CDMX centrum en het lijkt niet eens een déjà vu, zo vers zijn de herinneringen.