De vlucht

ONDERWEG

De dag van vertrek is aangebroken. De laatste hand is gelegd aan alles dat vrouwen vinden dat er nog gebeuren moet, ijskast leeg en schoon, hele huis door met stofdoek, dweil en stofzuiger. Een brief voor de oppasster die als gezelschapsdame, voor Coos de kat, haar intrek neemt. Nog even paniek over het gewicht van onze bagage die een flinke overschrijding lijkt te zijn van de boeking voor de vliegreis. Nuchter als Els is en dochter van een grutter, rekenen kan zij, wijst zij mij op mijn rekenfout. Het zal de spanning zijn.

Dan eindelijk rugzak op en met de trein naar Schiphol. Na Japan hebben wij besloten dat Els de rugzak verruilt voor een zak op wielen. Dan hoef ik haar niet meer uit de stoelen van het openbaarvervoer (OV) omhoog te trekken en in geval van trappen kan ik haar die last ook uit handen nemen. Alles gaat voorspoedig en de rijen op Schiphol zijn kort. De incheckmachine heeft moeite met het lezen van het label op de tas van Els. Na veel heen en terug geschuif hebben wij het probleem onder de knie. De blikken van reizigers achter ons verraden hun menig over onze leeftijd. Ik voel mij licht opgelaten maar Els zit in haar eigen Bubbel, bunker zeg maar. Er is ruim de tijd voor koffie, shoppen en een boek alvorens wij instappen. De rust treed in.

De vlucht gaat voorspoedig en onze investering in extra beenruimte verdient zich terug in reisgemak voor een vlucht van 10,5 uur. Met zeer attente bediening, voldoende eten en drinken en een ruime keuze aan films komen wij de tijd door.

Er is veel ruimte voor ons omdat daar ook de nooduitgang zit. Dus na een paar uur vliegen gaan ook andere passagiers daar even de benen strekken en waarom ook niet. Wat jonge mannen veranderen de ruimte in een Irisch Pub, vaders en moeders wiegen er hun baby’s in slaap en twee bevallige jonge dames showen met enige regelmaat hun lichamen aan de overige passagiers met uitgebreide rek- en strekoefeningen. Ik richt mij stoïcijns op een andere actiefilm.

Tijdens de vlucht wordt ik gek van mijzelf ofwel mijn gilles de la tourette, allemaal slecht te onderdrukken bewegingen. Pas veel later realiseer ik mij dat ik in een betrekkelijk smalle stoel moet eten vanaf een klein tableau met samen gedrukte ellenbogen, haaks gebogen polsen, super focus om niet met onverhoedse bewegingen rode wijn en maaltijd door het vliegtuig te lanceren. Een spiedende blik van Els `of het misschien toch fout gaat`. Dit alles blijkt te veel.

Gelukkig is daar eindelijk CDMX ofwel Mexico City en de verlossing nabij. Op de luchthaven wissel ik alvast geld terwijl Els de bagage opwacht. Buiten opzoek naar een taxi. Voor die aasgieren zijn wij sitting ducks. De eerste taxi vraag 880 pesos en wij zoeken verder. Als wij het systeem doorhebben komen we voor de helft van de prijs bij onze AirBnB.

Omdat er bij dit verslag geen (leuke) foto's zijn geef ik met de foto's een voorschot op Mexico City