CAÑYON SUMIDERO, CHIAPA EN DE MIRADORES

CAÑYON SUMIDERO, CHIAPA EN DE MIRADORES

Deze dag is er een pick-up om 8.30 uur, wordt 9.00 uur en vervolgens 9.30 maar om ons te plezieren staat de chauffeur/gids om 9.15 uur voor de deur. Hij is Spaanstalig, er was geen alternatief. Gelukkig zijn er wat jonge mensen in de groep die het hoognodige kunnen vertalen als wij daarom vragen. Een Duits koppel en een dame uit Hongarije. Na de nodige omhaal zit de bus vol en gaat de feitelijke tour beginnen. Dat wil zeggen dat de gids op een moeilijk verstaanbare luie toon zijn verhaal afsteekt dat slechte een bank verder is te verstaan waarvan er twee geen Spaans spreken. Bepaald geen licht in het duister. Gelukkige gaat deze tour vooral om beleving en is informatie van ondergeschikt belang.

Die beleving bestaat uit een boottocht door de cañyon Sumidero waarna deze ook nog eens van bovenaf wordt bekeken. Er wordt een boot, waarvan er een paar honderd liggen, volgestouwd met mensen met zwemvesten. Zoals bij alle tot nu toe bezochte evenementen halen wij weer de gemiddelde leeftijd omhoog. Dit keer aanzienlijk minder, het is meer een familie uitje.

Omdat er vanochtend nauwelijks gegeten is gaat er een zak chips mee de boot in, het enige dat snel aan te schaffen was in het krappe tijdschema. Die zak wordt genuttigd onder de aanblik van twee trouwe hondenogen behorende bij een jongetje van circa 7 jaar. Onder zoveel druk moet je wel bezwijken en krijgen hij en zijn zusje hun deel(tje).

Achter de boot hangen twee enorme motoren waarvan het aantal PK’s mij niet interesseerden en daarom geen onderdeel van dit verslag worden. Maar als ik vertel dat die motoren minimaal één meter boven water uitstaken heeft een goed verstaander weinig woorden nodig. De kapitein/gids, ook weer Spaans, zit hoog boven alles om het overzicht te bewaren. En dat blijkt nodig als de boot met meer dan 30 personen full speed gaat en tot de helft uit het water omhoog komt. Els wilde graag aan de waterkant zitten en wordt herhaaldelijk nat van het buiswater. Ik houd daarom mijn fototoestel droog.

De Cañyon is prachtig en de tocht lang. Heel veel vogels waaronder veel pelikanen en gieren. De enorme hoeveelheid gieren doet vermoeden dat er ook een flinke hoeveelheid dood vlees moet zijn wat op zijn beurt weer betekend dat er heel veel wild in de omgeving zit. Het is maar een nicosofie maar toch. Één keer zijn wij getuigen van een vissende pelikaan waarbij deze vanaf hoogte als een speer naar beneden duikt het water in. Dan ook nog krokodillen, teruggetrokken in een stukje ondiep water. Het lijken er wel 9 te zijn. Bepaald geen zwemwater hier. De aanblik van apen maakt de onverwachte wild life experience compleet.

Een tussenstop bij en kleine waterval waarbij het traag neerdalende water een waaier aan begroeiing van mossen heeft doen ontstaan. Tussen de waaiers weer andere planten. De wind maakt dat het water zich in een nevel verspreid. Prachtige door de natuur gevormde sculptuur.

Om een beetje op te schieten in deze kilometerslange kloof gaat de boot geregeld met flinke snelheid door het water. De zonnebril is hier een welkome oogbeschermer. Midden in de kloof plots een grote verzameling van waterplanten met boomstronken en helaas erg veel plastic. Dat men dit met het oog op het toerisme niet weghaalt geeft de ontwikkeling van Mexico op dit gebied uitstekend weer.

De kloof en onze rit eindigt bij een stuwdam waarna de terugreis met hoge snelheid wordt aangevangen. En dan is het eigenlijk wel genoeg ook. Terug bij de start is er vrijetijd om het stadje Chiapa te verkennen. Die tijd wordt door mij vooral besteed aan het nuttige van een maaltijd waar ik ondertussen wel aan toe ben. Het zag er zo lekker uit op de kaart maar is niet te haggelen. Gelukkig maakt honger rauwe bonen zoet.

De groep wordt verzameld voor een tocht langs de uitkijkpunten. De weg ernaar toe beweegt zich door allerlei korte straatjes, bocht na bocht, waarbij iedereen zich afvraagt of dit nu écht wel de meest efficiënte route is. En dan kom je uiteindelijk op een steile weg, door bosrijk gebied, omhoog waar geen einde aan lijkt te komen. Met als beloning het uitkijkpunt, drie stuks in totaal. Één ervan is wel een kilometer hoog boven het wateroppervlak van de kloof. Prachtige uitzichten die helaas door de lichte nevel wat te niet worden gedaan. Bij het laatste punt wordt nog een kleine coyote gespot.

De terugweg is lang, vooral omdat de chauffeur niet logisch rijdt. Normaal wordt de laatst opgehaalde het eerst thuisgebracht, nu niet en zitten wij onnodig lang in de bus. Maar dat alles heeft de pret niet mogen drukken. Het was een geslaagde dag.