TUXTLA GUTIERREZ EN SAN CRISTOBAL

TUXTLA GUTIERREZ EN SAN CRISTOBAL

Omdat het doel Oaxaca voor Dia de Los Muertos ons in een keurslijf houdt vertrekken wij nu naar Tuxtla Guiterrez om van daaruit die omgeving te gaan verkennen en slaan wij Merida over. Blijkt achteraf geen juiste keus omdat Oaxaca qua vliegreis èn verblijf onbetaalbaar is geworden. Dia de los Muertos is in die plaats een absoluut hoogtepunt. En dat laten de prijzen zien als je al een plek kan bemachtigen. We laten het dus los. Dat geeft echter ineens wel meer rust en mogelijkheden om deze omgeving te verkennen en hier het feest mee te maken. Op weg naar de nieuwe bestemming maken wij kennis met broer en zus die samen op reis zijn. We delen op de valreep een taxi die weer niet blij is met die Hollandse handigheid. Blijkt dat onze AirBnB in de enorme stroom van berichten in het laatste bericht het adres slechts half heeft weergegeven. Dat bezorgt onze Uber hoofdbrekens en ons niet minder. Maar komen uiteindelijk op de plek van bestemming. Het zal wel Karma zijn.

Volgende dag direct actie en naar San Cristóbal een must see in Mexico. Is ook een heel leuke stad met oude koloniale gebouwen, bedelaars, nonnen, vrouwen in klederdracht hoewel ik mij afvraag of het geen zigeuners zijn en veel oude Volkswagens die hier in Chiapas talrijk aanwezig zijn in diverse kleuren en condities. En uiteraard barst het weer van de kleine nering. Het is werkelijk een raadsel dat al die kraampjes één miljoen ongeveer dezelfde armbandjes, en ander soortig prullaria, ter verkoop aanbieden en dat gezinnen daarvan te eten hebben. Elke stad weer.

Els voelt zich in de zevende hemel vooral als er tussen het gebruikelijke aanbod ook nog kwaliteit winkels blijken te zijn. Ik slenter wat rond met mijn fototoestel terwijl ik een oud vrouwtje van het lijf houd die mij gedurende de dag wel vijf keer hetzelfde hemd probeert te verkopen. Maar Els komt thuis al telkens weer met wat nieuws aanzeulen, als ik nu ook nog wat ga kopen puilt mijn kledingkast straks helemaal uit zijn voegen.

De mensen zijn allemaal erg aardig hier in Chiapas en in San Cristobal wel in het bijzonder. Nu heb ik de (voor Els) vervelende eigenschap met iedereen te praten. En dat is hier in Mexico niet anders, maar met dat verschil dat men het hier leuk vindt. Als een moeder met keurig aangekleed jongetje van circa 2 jaar voorbij loopt en ik zeg “guappa”, dan lacht niet alleen de moeder trots maar alle volgende passanten knikken mij vriendelijk toe. Ik vraag toestemming twee dames onder een boom te fotograferen die gezellig zitten te keuvelen. Dat mag en natuurlijk toon ik hun het resultaat terwijl een man verderop met een glimlach toekijkt. Later twee keurige heren op het kleine terras voor een barretje. Een plaatje om niet te missen. Op flinke afstand genomen maar niet zonder te zijn opgevallen. Ook hier wordt het resultaat getoond. Wanneer ik later zelf even op een bankje zit komt één van de heren naast mij zitten en vraagt mij de foto toe te mailen. “komt vanavond in uw richting”, beloof ik hem. Gaan we koffie drinken in een leuk cafétje met een energieke oude dame die er flink de vaart in heeft. Daar houd ik van en zit te genieten. Dat komt te vervallen bij het afrekenen. Bij betalen met de kaart wordt in veel gevallen de optie geboden; euro of peso’s. Het is verstandig dan voor euro te kiezen omdat dit gekoppeld is aan de wisselkoers van je eigen bank. I.g.v. peso’s is dat de Mexicaanse bank en vrijwel altijd onvoordelig. De oude dame snapt dit niet en ik laat tot drie keer toe de betaling afbreken omdat zij telkens peso’s indrukt en niet wil luisteren. Ik wordt hier wanhopig van en een man van mijn leeftijd spreekt wel Engels en komt te hulp. Of ik geen cash heb, “nee” lieg ik omdat ik nu eenmaal een aversie tegen dit soort figuren heb en daar niet aan kan toegeven. Dan brengt devriendelijk heer MIJ in verlegenheid door de rekening te betalen. Ook hij was niet in staat de dame te overtuigen en ik kan niet meer terug.