TEOTIHUACÁN ÉN…………………………………….?

TEOTIHUACÁN ÉN………………………….?

Jullie begrijpen het al natuurlijk. Na een lange radiostilte ineens al die reisverslagen……………… inderdaad Els is ziek. Buikloop, net als ik enkele dagen geleden, langleven het street food. Aan de AirBnB gekluisterd met uitzondering van een klein uitstapje is er alle tijd om een achterstand weg te werken. En hoe mijn volgers met deze overdaad omgaan zal mij een Mexicaanse Chorizo wezen.

Het is 3.30 uur, en dat is geen spelfout. Vakantie onwaardig vroeg maar het doel heiligt de middelen. Het ongewone samen met de spanning “niet te verslapen” zijn ingrediënten voor een onrustige nacht. Maar daar istiedan 4 uur; het vervoer NAAR (?). Maar eerst nog een koppeltje jongeLUI ophalen dat “te laat” komt aansjokken alsof “manjana” een week mag duren, Millenniums. In de auto volgt het voorstellen en een briefing, toch wel aardige mensen blijkt. Het is aarde donker en als de gids ons na zijn verhaal toefluistert “ga maar slapen” zeg ik dapper “niks ervan, ik kijk wel om mij heen”.

Na een uurtje rijden bereiken wij de verzamelplaats voor slaapdronken avonturiers. We betalen openstaande rekeningen, nemen een versnapering en gieten ons vol met slechte Mexicaanse koffie. Op de achtergrond verraad het ronkende geluid van een proppeller de voorbereidingen vóóóóóóóór……………..EEN BALLONVAART. En dan nog wel óver de historische site van Teotihuacán. Dat moet toch leuk worden.

En dat wordt het, een ware belevenis. Het in de lucht krijgen van zo’n ballon is een hele operatie en niet zomaar ff gepiept. Er wordt eerst luchtvolume ingeblazen met een reuze ventilator die je bij zomers gebruik in de slaapkamer tegen het kopschot van je bed aanplakt. Pas als de ballon met uitgelijnde technieken de bijna verticale stand bereikt wordt er geleidelijk een brander bij gebruikt. Dan worden de passagiers uitgenodigd om snel plaats te nemen ten einde de balans in stand te houden. En dán de lucht in.

Licht als een veertje gaan wij genegenen richting het zwerk begeleidt door het geluid van razende branders. Terwijl wij opstijgen zien wij naast de ballonnen bij onze start nog 5 ballonnen, neeee nog 10. Allemaggies geen 10 maar nog eens 20 maar ook dat niet, uiteindelijk gaan er circa 60 ballonnen de lucht in. Mijn gedachten gaan uit naar Jan van Speijk met zijn legendarische uitspraak “Dan liever de lucht in”.

Wij stijgen tot circa 300 meter in het ochtendschemer, als dan plotseling de ware rede van het vroege vertrek zich aan ons onwaard. Volgens een uitgekiend schema komt vanachter een bergrug de zon tevoorschijn en doet langzaam alle ballonnen van kleurverschieten. Dat wil zeggen dat de ene nog mooier wordt dan de ander. Geluiden van verassing en ontzag vullen de rietenmand van onze ballon en stellig alle anderen. De aarde onder ons hult zich in een dampende nevel om ons alle gevoel van hoogte te ontnemen. In de verte worden wij de Popocatepetl gewaar, de vulkaan dichts bij CDMX in de buurt.Wat een belevenis. Naar een kleine schatting worden er die dag 50.000 foto’s genomen als ik mijn aantal extrapoleer naar alle aanwezigen.

In de verrukking van wat er zich in de lucht afspeelt vergeten wij bijna dat wij de piramides van Teotihuacán naderen. Wij hebben een geweldige piloot voor zover ik met mijn lekenverstand kan beoordelen. Maar als wij de site van Teotihuacán naderen weet hij de ballon zo te draaien dat alle passagiers beurtelings een gelijk zicht op het fenomeen hebben. “Gooooood pilot” roep ik uit en hij kijkt verrast dat ik het heb opgemerkt. Ook de positie van de ballon ten opzichte van het gehele veld lijkt met zorg gekozen. Zo kijken wij achterwaards naar een veld met ballonen gekleurd door de zonsopgang en zijwaarts over de gehele site van Teotihuacán waarbij wij zelf kunnen bepalen of er wel of geen ballonnen op de overzichtsfoto van de site komen. Door het vroege tijdstip is de site nog gesloten en van publiek verschoond wat de plaatjes ten goede komt.

Dan komt langzaam het einde inzicht en dalen wij gestaag neder om volgens goed Hollands gebruik weer met beide benen op de grond te staan. Maar niet voordat er volgens instructie de landingspositie wordt ingenomen. Diep gebukt met de rug tegen de wand van de dalingshoek en hangen aan de speciale lussen. De knieën van Els redden het niet maar op je billen kan ook. De landing is beheerst en rappe mannen storten zich op de randen van de mand om die in balans te houden. De auto met aanhanger verschijnt en behendig manoeuvreert de piloot de mand óp de aanhanger. Iedereen weet wat hij doen moet en met vereende krachten ligt de ballon binnen een mum van tijd willoos in het gras, wij zitten dan al in de auto op weg naar The Cave.

The Cave is een grote grot waarin een restaurant is gevestigd voor dit evenement alwaar alle ballonvaarders een brunch krijgen voorgeschoteld. Leuke omgeving met een gezellige sfeer en een gezamenlijk gevoel van “dat hebben wij met zijn allen toch maar weer beleefd”.

Op de een of andere manier is het bij de gids bekend geworden dat het mijn verjaardag is en dat ook het koppel dat met ons samen reist iets op het gebied van getrouwd/samenleven/verkering of zoiets, te vieren heeft. Dus komt de bediening met twee vierkante gebakjes, die zonder enige twijfel uit een slagroomsnit van de plaatselijke supermarkt zijn gesneden en voorzien van één brandende kaars, aanzetten. Holladiëeeeee.

Na gevoed en gelaafd te zijn vertrekken wij naar het volgende hoogtepunt, de site van Teotihuacán zelf. En als je dacht vanuit de lucht alles gezien te hebben dan wordt je bij een life aanblik van dit wereldwonder echt overdonderd. De schaal van het geheel, de strakke lijnen, de symmetrie niet alleen van elk gebouw afzonderlijk maar ook het hele complex doet je je nietig voelen. En DÁT was natuurlijk net de bedoeling. Had ik eerder al teveel foto’s geschoten er komt nu nog een veelvoud bij. Zal later wel zien welke moeten blijven.

Ik beklim één piramide omdat dat is toegestaan tot het eerste plateau en geniet van het uitzicht. Slenter verder over de gehele site om maar niets gemist te hebben en wij laten ons verleiden tot de aanschaf van een prachtig masker. Maar niet zonder afdingen, we gaan tot het gaatje. Van $500 tot $250 en zien hetzelfde masker later in een museum voor $700, geeft een lekker gevoel.

De Azteken geloofden dat de goden de site bouwden en zij vereerde hem aldus. Die site moet er dus al voor hun aanwezigheid hebben gestaan. Schattingen zeggen dat het tussen 100 BC en 750 AD gebouwd moet zijn. Vermoedelijk in fase en door verschillende volkeren door de tijd heen. En uiteindelijk door de Azteken herontdekt die het zijn naam gaven hetgeen betekend “de plaats waar de goden geboren worden”. En dat zou mij niks verbazen.