TOUR DOOR PUEBLA

TOUR DOOR PUEBLA

Het moet gezegd “één dag voor Puebla doet de stad geen eer aan”. Maar het reisschema laat niet meer toe dus wordt er een rondleiding per stadgids gepland. Ik ga alleen terwijl Els het vege lijf wat extra rust geeft. De verzamelplaats is dichtbij en de vertrektijd op zijn Mexicaans een kwartiertje later. Daar sta ik dan met mijn koffie To Go omdat er haast was, het eerste fatsoenlijke bakkie Italiaanse koffie deze vakantie. Met vier personen, gids, Pools stelletje en ondergetekende gaan wij op weg. Ik trek de gemiddelde leeftijd met 12 jaar omhoog en dat lijkt de gehele reis, met minder jaren danwel, het geval te zijn.

Op het plein verzamelen zich naast toeristen en lokale bevolking tevens drie Tamboerkorpsen. Er gaat geoefend worden voor de Onafhankelijkheidsdag op 20 oktober, “daarover later meer” beloofd mij de gids en vamos. Een overdekte winkelgalerij is het eerste doel van vier eeuwen oud ooit bedoeld om twee wijken met elkaar te verbinden.

Puebla is opgericht vanuit het niets in opdracht van Karel V. Zijn (menselijke) opdracht was een stad te stichten zonder daarvoor de inheemse bevolking af te slachten, een niet ongebruikelijke Spaanse actie in die tijd. Zoals wij Jan Pietrszn Coen hebben, zo hebben de Spanjaarden er ook een stuk of wat. De stad was tevens bedoeld tot een mengeling te komen van de inheemse en Spaanse bevolking hoewel die het in den beginnen verkozen gescheiden hun domicilie in Puebla te kiezen. Zie hier de functie van de winkelgalerij. Peubla is afkomstig van een Spaanse woord Poblacion, populatie maar ook het woord dorp Pueblo, wat een mannelijke vorm is voor dorp. Om Pueblo “de moeder der steden” te laten worden is de vorm vrouwelijk gemaakt in Puebla. Doe ermee wat je wil. Een Spaanse heerser uit de 19^e eeuw met veel affectie voor de Franse stijl heeft het geheel destijds geremodeld tot wat het heden ten dagen is.

Wat volgt is een kathedraal of kerk, je ziet door de bomen het bos niet meer. Deze stad heeft de meeste kerken van Mexico volgens de gids wiens favoriete kerk dit is. En als barok al overdadig is tref je hier de overtreffende trap in een veelvoud. Ofschoon de verwerkte kilo’s goud, 3,2 en 2,6 kilo niet overeen lijkt te komen met de aanblik van alle blingbling. Vanwege een doopceremonie is toegang tot één specifiek gedeelte even niet mogelijk. Maar de rest brengt je hoofd al voldoende op hol.

We lopen door een Candy Street aangeduid door een roze gebouw waar de kiezen pijn van doen. In een speciale winkel krijgen we een met drank (Mezcal) gemarineerd snoepje te proeven en één op basis van aardappel. Jullie begrijpen mijn voorkeur. De gids vergeet de proeverij te koppelen aan verkoop en zo verlaat ons gezelschap de winkel zonder zakken snoep.

Volgende straat een huis vol kogelgaten waarvan de gids de authenticiteit in twijfel trekt om de eenvoudige reden dat zij een foto bezit van het moment vlak na de beschieting, begin 1900, en daar zitten de gaten werkelijk op andere plaatsen. Het verhaal is dat de toenmalige heerser die zich ten onrechte telkens liet her verkiezen, in Amerika een interview gaf waarin hij aangaf dat Mexico aan een dictatuur toe was. Dit werd bekend bij de bevolking tot hun grot ongenoegen. De bewoners van het betreffende huis beraamde een revolutie. Dat kwam aan het licht met de dood tot gevolg van twee broers, uit het betreffende huis, en gevangen neming van twee zusters. Toen ook dit bekend werd brak twee dagen later de werkelijke revolutie uit.

Een aardewerkwinkel met Talavera aardewerk, een streek product, krijgt onze warme belangstelling. De gids is goed geïnformeerd en geeft ook hier weer blijk van haar kennis. Het aarde werk komt tot stand door het mengen van twee specifieke soorten klei en rietsuiker. In de juiste vorm gebracht volgt het bakken op 800 graden. Daarna de handmatig aangebrachte decoratie in verschillende kleuren en motieven. Weer bakken nu op 1050 graden en de kleuren zowel als het aardewerk krijgt zijn glanzende kleur waarbij de aard van het zand en de rietsuiker een rol spelen. Een bezoek aan de showroom toont ons de veelzijdigheid van het Talavera zonder de kooplust op te wekken. Hoewel het Product Talavera wordt beschermd, zo goed als dat kan, zal menigeen het als kitsch afdoen.

De tocht gaat door het Montmartre van Puebla. Kunst en kunstenaars staan in rijen opgesteld. Op een plein het opleidingsinstituut en een winkel daarnaast waarvan de opbrengst aan de opleiding ten goede komt. Ongemerkt gaat de kunstmarkt over in het normale werk maar met een grotere diversiteit en van betere kwaliteit dan wij in Mexico gewend zijn. En dan loop je zomaar de Flaterfoon van Guust Flater tegen het lijf. Daarna door een straatje met antiekwinkels en de rugzak zit al zo vol.

Door naar La Pasita het beroemdste café in Puebla met als hoogte punt een rozijnen likeur die met een stukje kaas geserveerd wordt en beurtelings knabbelend en nippend naar binnen wordt gewerkt. Terwijl de gids haar verhaal doet onderbreek ik haar met een uitnodiging op mijn kosten een borreltje te gaan drinken. Het Poolse stelletje staat welwillend te lachen en de gids weet niet wat zij ermee aan moet. Mijn aandrang is echter te sterk om te weerstaan en twee stappen later staan wij aan de bar. Iedereen in het gezelschap heeft de portemonnee al in de hand. Nee, nee corrigeer ik “put your money where your mouth is” en reken af.

Als het gesprek onderweg gaat over de trots van de Mexicanen verhaalt de gids over een moment circa drie jaar geleden waarbij op de lagere school enkel leerlingen een inheems klasgenootje in brand staken om rede dat die inheems was. De leerraar wist hoegenaamd van niets en was niet in de buurt. Daaraan wordt door de goegemeente ernstig getwijfeld. Degids is dus helemaal niet zo trot op haar volk.

Dan raakt de tour ten einde………nu ja, eigenlijk ruim anderhalf uur terug al. Maar de gids is zo vol toewijding en openhartig en wij zo geïnteresseerd dat iedereen de tijd volledig is vergeten en ik Els.

Dat maak ik goed door hetzelfde rondje nog eens met Els te lopen met het focus op haar interesses. Zoals…………….. Koffie met gebak !!! Deze tour wordt besloten als wij in contact komen met een studenten dispuut dat zich heeft toegelegd op muziek en zang. Een uitnodiging om een en ander binnen te komen bewonderen wordt met beide handen aangegrepen. Eén van de kersen op de taart deze dag, hij had er vele.