Chichen Itza, Valladolid en cenoten Chichikan

Chichen Itza, Valladolid en cenoten Chichikan

Elk vliegveld is weer anders en geen gelijk aan Schiphol. Dat vraagt wat gewenning. Ook buiten het vliegveld varieert het in de hectiek. Autoverhuurders en taxi’s strijden om aandacht en handel met die wandelende ATM’s die naïef en slaperig het vliegtuig uitkomen. Doorgaans begeven wij ons eerst buiten deze drukte om even het overzicht te krijgen, zo ook nu in Cancun. Wij hebben tenslotte de Uber-app en denken daarmee weer voor weinig op de plaats van bestemming te komen. Enkel bijdehandjes hebben ons door en zetten de achtervolging in. Het lijkt zo te zijn, aldus de achtervolgers, dat Uber wel mag afleveren maar niet ophalen, klinkt logisch. Dat betekend wel dat de inmiddels door ons opgeroepen Uber voorbij rijdt en zich niet durft te melden. Ik ben nog steeds bezig de annuleringskosten terug te krijgen van Uber die zich, als zovele grote bedrijven, verstopt achter een hoeveelheid datakabels.

Het adres van de AirBnB is in één van de achtereenvolgende informatie stromen verstopt en veranderd. Resultaat is dat wij voor het verkeerde huis staan heen en weer te zoeken naar herkening. Een bediende komt naar ons toe maar besluit de heer des huizes erbij te halen. Aardige pensionado van 80 die de zaak in ogenschouw nemende besluit ons met zijn auto te brengen waar wij zijn moeten. Uiteindelijk komen wij in de AirBnB, ziet er niet verkeerd uit. Wij verkennen de omgeving die niet veel te bieden heeft en badend in het zweet organiseren wij onder de airco thuis de overige dagen.

Een trip naar Chichen Itza een cenoten en een authentiek stadje. We zitten daarvoor geruime tijd in de comfortabele bus met een gids die vindt dat hij elke zin direct moet vertalen van Spaans naar Engels en soms zelf per woord. Door zijn zware Mexicaanse accent en snelle geratel is hij erg slecht te volgen en hoor je het onderscheid tussen de talen nauwelijks. Mijn opmerking daarover brengt geen verbetering. Dus neem ik mijn toevlucht tot Wikipedia, ook interessant.

De hoop dat reizen met de bus uitzicht biedt op een aantrekkelijk landschap valt tegen. Het land is groen, nog meer groen en alleen maar groen. Mooi maar wel saai. Latere busreizen bieden geen andere aanblik. Wat je wel tegenkomt is het andere Mexico waar de eerder beschreven armoede goed te zien is middels povere bouwsels waarin mensen lijken te wonen.

De site Chichen Itza is prachtig en de andere gids uit de bus spreekt rustig en op verstaanbare wijze. De site is minder oud dan Teotihuacan en dat laat zich aanzien door meer uitgewerkte details, sculpturen dus. Ook deze site is gelegen in het midden van Yucatan. Over de gehele site zijn kenmerkende verschijnselen die duiden op kennis van een kalender. Deze kennis komt terug in de gebouwen en afbeeldingen. Duidelijk is dat de bewoners van destijds er een gewoonte van maakten mensen te offeren die zij in een voortdurende oorlog met andere Mayastammen, buit maakten. Het hart werd met een vuurstenen offerande mes uit het levende slachtoffer gesneden en op een speciaal altaar gelegd. Dat altaar heeft de vorm van een mens in ligsteun met aangespannen buikspieren. Op één van de foto’s zie je hem bovenaan de trap van een tempel. Van diezelfde trap werd het lichaam naar beneden gegooid/gerold. Gezellige mensen die Maya’s. En dat alles voor een goede oogst. Ook toen al kon je mensen van alles wijsmaken. Onderdeel van de site is een speelveld voor een bloeddorstig balspel dat slechts door de hooggeplaatsten wordt bijgewoond. Gespeeld met de heup en schouders moet de bal door een stenenhoepel worden gespeeld. Volgens een speciale telling worden mensen aan het spel onttrokken en gedood als ik dat goed begrepen heb. Ook weer in verhouding tot de kalender. Om de gezelligheid nog maar even aan te houden.

Door één van de vele verkopers laten wij ons (ik) een masker aansmeren gemaakt van verschillende steensoorten. Uiteraard onderhandelen wij tot de tranen over ’s mans wangen biggelen. Van $550 naar $ 250. Later in een museum winkel wordt hetzelfde masker voor $700 aangeboden.

Na het bezoek aan de site wordt een cenoten bezocht en de maaltijd genuttigd. Die maaltijd is een buffet dat als zovele buffetten niet te haggelen is. Alle lof voor de Mexicaanse keuken ten spijt komen wij die nergens tegen en zeker hier niet. Maar het vult de maag en misschien zijn wij wel erg verwend.

Een cenoten is een sinck hole in de zandstenen bodem waarin zich water verzameld heeft. Er was er volgens de omschrijving ook één onder de piramide van Chichen Itza. De cenoten laat zich rondom weelderig begroeien en groene draperieën reiken tot dicht aan de bodem. In het water treffen wij vissen (al dan niet uitgezet) die aan je voeten knabbelen. Ik kan mij herinneren daar nog eens flinke voor betaald te hebben. Het water is koel en tegelijkertijd verfrissend. Al met al best een beleving. En als daaraan de behoefte zou bestaan kun je er in Yucatan enkele tientallen bezoeken.

Volgende en laatste onderdeel van deze toch wel interessante dagtrip is Valladolid. Een schilderachtig stadje rond een aardig park. In dat park wordt door een aantal mannen op energieke wijze een Maya-krijgsdans uitgevoerd. Gezien de caravaan aan autobussen lijkt hier van toeval geen sprake. Door de gegenereerde energie van de mannen komt het als echt over en is dus vermakelijk om te zien.

Tijdens de thuisreis is het opvallend stil in de bus